Człowieczeństwo

Skąd wiesz, że jesteśmy ludźmi? Skąd wiesz, że istnieje człowieczeństwo?

Jak wiele różni cię od zwierzęcia? Może umiejętność myślenia jest tą zasadniczą różnicą, condicio sine qua non. Istnieją jednak zwierzęta myślące abstrakcyjnie. Język i uczucia mogłyby być tą różnicą. Mimo to wiemy, że zwierzęta porozumiewają się na wiele sposobów. Wiemy, że przywiązują się do innych zwierząt, do swoich właścicieli, że czasami zachowują się, jakby miały uczucia.

Więźniowie obozów koncentracyjnych tworzyli sztukę. Czasami na życzenie Niemców, do Lagermuseum. Do obozu trafiali niejednokrotnie artyści, nawet Xawery Dunikowski był więźniem obozu. Artyści, tj. mający jakiś fach w ręku, czasami mieli większe szanse na przeżycie. Tworzyli też nielegalnie.

Piołun

Bylica piołun, Artemisia absinthium, Полынь горькая. Rodzaj bylica, rodzina astrowate, rząd astrowce, okrytonasienne. To wieloletnia roślina zielna rozpowszechniona w Europie, północnej Afryce i Azji. W Polsce występuje powszechnie na przydrożach, nieużytkach, w pobliżu domów i na zboczach. Kwitnie od lipca do września, wiatropylna. Lubi miejsca suche i nasłonecznione.

Roślina ta ma bardzo gorzki smak. Od tego jest nazwa gatunkowa. Odmiany różnią się składem olejku eterycznego i zawartością goryczy.

9 inspiracji - sierpień

Z kajaków przywiozłam dzbanek. Serio, znaleźliśmy go w Grabii. 

Piękny Zamość

Opowiadała o nim przewodniczka w Zamościu. Bardzo ciekawa postać.

Zwyciężczyni

Uwaga: przemoc seksualna wspomniana.

Kolejna inspirująca postać, która była feministką. Znaczy, nie była, ale gdyby za jej czasów istniał feminizm, to byłaby feministką. Jest to osoba związana ze sztuką, znacznie mi bliższą niż muzyka, o której ostatnio tyle pisałam. Jednocześnie najbardziej w tym cyklu cofamy się w czasie – aż do siedemnastego wieku.

Kilka rzeczy

Moja mała inspiracja impresjonizmem

Zawsze, a przynajmniej odkąd wiedziałam o jego istnieniu, lubiłam impresjonizm, a Claude Monet to jeden z moim zdaniem najlepszych malarzy. Jako że celuję w rysunek, a nie w malarskie techniki, trochę się rozmijam stylowo. To jest z dodatkiem koloryzmu.

Następne dwa dzieła nie są inspirowane impresjonizmem.

Ciężka muzyka cz.3

Przychodzę z dalszym ciągiem opowieści o ciężkiej muzyce, tym razem historia punku. Na tym może skończymy. Historią polskiej muzyki zamierzam się zająć, ale potrzebuję na to jeszcze trochę czasu.

Ciężka muzyka cz.2

Sztuka jeszcze nigdy przed wiekiem XX nie zmieniała się tak szybko. Dzięki powstaniu nowych technik, środkom masowego przekazu, przemianom obyczajowym i globalizacji, muzyka przeszła szybką ewolucję.

O sztuce współczesnej trudno jest pisać. Wcześniej zawsze uczymy się jakichś cech danej epoki np. renesansu i idziemy dalej. Tutaj nie da się ani pójść dalej, ani po prostu wymienić cech charakterystycznych. Współistniejących nurtów jest wiele; utrudnia to opis, ale pozwala słuchaczom znaleźć coś dla siebie.

Poprzednią opowieść o ciężkiej muzyce znajdziesz tu: Ciężka muzyka cz.1.

9 inspiracji - luty

W lutym było bardzo fajnie, znalazłam ciekawe blogi.

9 inspiracji - styczeń

Będzie dużo spraw religijnych różnych wyznań.

Zakładka Muchy

Zakładki do książek się przydają, zatem pokazuję jedną z moich. Sposób na zrobienie zakładki: przeglądacie w internecie obrazy Muchy, znajdujecie serię - tu księżyc i gwiazdy, ale mogą być pory roku, pory dnia, sztuki lub kamienie szlachetne - i drukujecie obrazy z serii w tym samym rozmiarze. Potem wystarczy wyciąć i skleić.

Dziewczyna z perłą bez perły

Albo Odwrócona Mona Lisa północy. Tak określam jedno ze swoich dzieł.  Nietrudno się domyślić, jaki obraz skopiowałam. Twarz wyszła okropnie, ale to niebieskie coś na głowie wyszło ładnie, choć nawet nie przypomina zdjęcia wyżej. Książka, z której to skopiowałam miała jakieś dziwne kolory. O, i dzisiaj było 2000 wyświetleń. Pozdrawiam czytelników. 

Gilgamesz czyli sztuka nie dla sztuki

Przeczytałam niedawno epos o Gilgameszu, w całości. Wcześniej czytywałam tylko fragmenty w mądrych książkach o mitologii Mezopotamii.

Wiecie, irytuje mnie to, że jest tyle dobrych książek, do których dawno nikt nie ma praw autorskich, tak samo są dobre obrazy bez praw, które każdy mógłby rozpowszechniać i które już dawno uznano za świetne.

Jeśli coś jest darmowe, można to sprzedać bez żadnego kupowania praw, to wydanie książki z dialogami Platona lub wyprodukowanie kubka z obrazem Caravaggia powinno być tańsze niż wydanie książki debiutanta lub wyprodukowanie kubka z głupim napisem. Powinno być także bezpieczniejsze, bo jednak to się ludziom podoba od setek lat, więc na pewno się sprzeda.

A ile razy oglądam w sklepie obrazy i są trzy takie same zdjęcia na płótnie z figurkami Buddy albo z kamieniami i storczykami. Przecież Vermeer byłby w kilka dni wyprzedany, a to leży i leży w tym sklepie. Albo idę do działu religia i filozofia i widzę przede wszystkim Jana Pawła II, Franciszka, jakiś żółty zeszyt (pięć razy się nabrałam i sprawdzałam, co to jest, zanim załapałam, że to nie moje klimaty, niech to dostanie tytuł), ze dwie książki przeciwko kościołowi katolickiemu, położone na najniższej półce, żeby tylko ktoś nie zobaczył. A jest tyle tekstów filozoficznych, które chciałabym mieć. A szczytem możliwości okazuje się kupno w księgarni Tako rzecze Zaratusztra. Gdybym jeszcze wtedy interesowała się Nietzschem to mogłabym powiedzieć, że udało mi się raz kupić coś filozoficznego.

Najwyraźniej trafiam do jakichś mainstreamowych księgarni zawsze. Całe szczęście, jest internet.

Nenufary Moneta

Kiedyś pracą domową z polskiego było napisanie argumentów na temat Czy sztuka powinna się dalej rozwijać? Jako jedyna osoba napisałam, że nie.

Nie wierzę w sztukę dla sztuki. Wiem, że sztuka to język, którym przekazuje się informacje. Gdy rysuję, chcę żeby widz zrozumiał mój przekaz. I tak właśnie tworzę dzieło, by było to możliwe. Nawet jeśli widzem w domyśle mam być tylko ja, sama też muszę wiedzieć, co miałam na myśli.

W starożytnym Egipcie ludzie naprawdę wiedzieli, że człowiek ma dwoje oczu i że nie da się tak stać, by mieć widoczne oba ramiona i tylko jedno oko. Tylko tworząc sztukę chcieli jak najlepiej przekazać informacje - miało to być jak najbardziej konkretne, zrozumiałe. By dzieło było maksymalnie zrozumiałe, nie mogło być przesadnie oryginalne. To mogłoby utrudnić czytanie go. Z tego samego powodu nie można się było bawić w perspektywę. I dlatego faraon musiał być ogromny - a dlaczego nagłówki są większe od tekstu? Żeby było widać, co jest ważne.

Heraldyka jest tak poukładanym, logicznym językiem, że aż się kojarzy z kodem CSS. Podobnie mógłby powiedzieć ktoś znający się na weksylologii.

Zaś najważniejszą sztuką jest moim zdaniem architektura, gdyż dzieło-budynek oddziałuje na człowieka w największym stopniu i przez najdłuższy czas. Rudniański o tym pięknie pisał w Człowieku i Sztuce.