Wszystko jest na miejscu cz.1

Czytałom sobie o historii psychiatrii. Witalizm, nihilizm terapeutyczny, rewolucja psychoanalityczna, wprowadzenie barbituranów do leczenia i wydanie książki Wydanie zniszczeniu istot niewartych życia.

Być może pomyśleliście, że coś jest nie tak z tym tytułem, że jest jakby nie na miejscu, że może taka książka nawet i powstała, ale co ona ma wspólnego z historią psychiatrii? Na początku samo bym miało takie wątpliwości.

Dla mnie wszystko jednak było na miejscu. W historii psychiatrii i w historii człowieka była to książka jak najbardziej na miejscu.

Faszyzm w głowie cz.5

Wracamy do tego, co mi się przydarza. 

A działo się ciekawie, bo jednak... wcześniej (części pierwsza, druga, trzecia i czwarta są dostępne) opisane wydarzenia były za mało poważne. 

Idąc przez studia cz.6

Posłuchajcie, co u mnie w końcu semestru było. To był czas, gdy już głównie przygotowywaliśmy się do sesji.

Faszyzm w głowie cz.4

Teraz przede wszystkim wyjaśnię wam swoje zaburzenia. Pominę sposoby ich leczenia, gdyż nie są to informacje, którymi chcę się dzielić. Po pierwsze, nie jest to potrzebne do wyjaśnienia, co mi jest, po drugie, jest to dość pesymistyczne. Pacjenci/tki nie współpracują, niektóre terapie są źle znoszone, a zaburzenia mogą mieć powikłania, choćby schizofrenię.

Poprzednie teksty: część pierwsza, druga, trzecia.

Wiosna 2018

Dobra, ogarniam życie, opowiem wam, jak przeszła ta wiosna, co czytałom.

Przy okazji też spróbuję odnieść się do swoich postanowień i tego, co się ze mną wiosną działo.

Faszyzm w głowie cz.3

Przeczytaj części pierwszą i drugą, jeśli ich nie znasz. 

Psycholożka rozpoznała mi nerwicę lękową, odesłała do psychiatry, a tam sprawy okazały się bardziej skomplikowane. Jeszcze bardziej niż były. 

Bullet journal - 4

Czwarty wpis o bullet journalu pojawia się, choć ja już nie prowadzę bullet journala.

Mam za to dziennik, bullet journal pisany przez jakiś czas i zostawiony, notatki ze studiów i wszystko inne.

Faszyzm w głowie cz.2

W poprzednim poście, części pierwszej, doszłom do momentu, gdy wiem, że coś jest nie tak. Nie reagowałom jednak jeszcze, a sprawy nie wymykały się spod kontroli. Ba, mogło wydawać się, że anxiety mi maleje.

Nie malało. Dopiero miało naprawdę zacząć się dziać.